centar za nove medije_kuda.org
centar za nove medije_kuda.org je kolektiv posvećen novim tehnologijama, umetnosti, aktivizmu i politici
Zaglavlje
kuda.lounge video arhiva
Aktuelni projektiNavigacija knjige |
Omladinski centar CK13DaFED#11Sa velikim zadovljstvom želimo da najavimo DaFED#11 u dizajnerskom duhu: Jovan Trkulja – Predstavljanje, PeterGregson Studio kreativni direktor, PeterGregson Studio http://www.petergregson.com/blog/ Stefan Stanojević – Od grafita do web dizajna i nazad dizajner, Superawesome Stefanova stranica: http://stefanstanojevic.com Stefan radi za: http://sprawsm.com/ Kako prisustvovati: Zbog velikog interesovanja da bi ste prisustvovali morate se prijaviti put sledećeg formulara: Takođe da bi ste bili u toku prijavite se na DaFED facebook grupu. http://www.facebook.com/groups/dafed/ O DaFEDu: DaFED – Design and Front end development Okuplja najrazličitije ljude koji su direktno ili indirektno povezani sa web dizajnom ili front-end developmentom, koji kroz zajedničku diskusiju pokušavaju da nađu rešenja za tehničko-tehnološke probleme koji se javljaju u ovoj oblasti. Svrha DaFEDa je, takođe, da poboljša verbalnu komunikaciju svakog pojedinca, kao i upoznavanje novih ljudi. DaFED posećuju najrazličitiji tipovi ljudi, od onih koji su stručni sa dosta godina iskustva do onih koji su tek počeli da se bave ovim poslom. U svakom slučaju, ako se bavite ovom oblašću, na DaFEDu ćete sigurno pronaći istomišljenike.
Zajednička večera: Američka pitaOve srede u okviru Otvorene kuhinje biće poslužena veganska Američka pita. Priključite se pripremanju od 16h ili dođite na večeru i ciklus filmova: Američki nezavisni film 1959-1991. od 20h. Monodrama Haljina za ringišpilMonodrama “Haljina za ringišpil” biće izvedena u ponedeljak, 27. maja 2013. u 18h u Omladinskom centru CK13. Cena ulaznice je 100 din, a sav prihod ide za pomoć malom Konstantinu: https://www.facebook.com/pages/POMOZIMO-MALOM-KONSTANTINU/300376903949 “Predstava ‘Haljina za ringišpil’ nastala je oslanjajući se na potrebu mlade glumice Olge Simić da iskaže stav svojih vršnjakinja, pokaže zabrinutost za mladu ženu, umetnicu koja je obremenjena teškim pronalaženjem posla, koja teško pronalazi partnera i ljubavnika koji će je razumeti i podržati u onome što radi. Ona govori o porodici i o vrednosnom sistemu zasnovanom na patrijarhalnom obrascu koji je pritiska. Na momente komična, na momente tragična, tiha, a harizmatična, Olga nam donosi upozoravajuću priču o položaju mladih umetnica.” (Ivana Inđin, rediteljka) “Haljina za ringišpil” sastoji se od tri čina u kojima su ljubavni partneri sarkastično razvrstani u nekoliko prototipova, traženje posla je gotovo dokumentarno oslikano kao Sizifov posao, a porodica paradoksalno izjednačena sa samoćom. Činovi su razdvojeni glasom majke koja se iz ofa ćerki obraća sa “sine” i eksplicitno ukazuje na snagu patrijarhalnog modela prodice, ali i čitavog društva, u kojem vladaju predrasude o glumačkoj profesiji, ostvarenje sopstvenog sna je bajka za decu, a imperativ je odgovornost prema svima osim prema sebi. Nakon prijemčivog, pitkog i komičnog prvog čina, u drugom se prepoznaje brehtovski “efekat distanciranja” koji je postignut direktnim obraćanjem glumice publici, postavljanjem pitanja, glasnim deklamovanjem, taksativnim iznošenjem činjenica o stanju na novosadskoj zvaničnoj pozorišnoj sceni i u kulturnoj politici Grada Novog Sada koja je zastarela, centralizovana, zatvorena za mlade profesionalce i nezavisnu umetničku scenu uopšte. Glumica tako podseća gledaoce da je predstava slika realnosti, a ne sama realnost, s ciljem da racionalno sagledaju, duboko preispitaju i odlučno kritikuju stvarnost koja im je predstavljena. U trećem činu koji sublimira prva dva, upravo suprotno, publika iznova biva emotivno uvučena u predstavu i izazvana na katarzično identifikovanje sa akterkom. Igra: Olga Simić Režija: Ivana Inđin Tekst dramski uobličio: Bojan Krivokapić Izbor i aranžman muzike: Lav Kovač Fotografije u funkciji scenografije: Smiljka Boškov Plesna pedagoškinja: Sara Tošić Animacija i video montaža: Zlatko Zlatković Stopmotion fotografisanje i ustupanje fotografskog studija: Srđan Srđanov Fotografisanje i beleženje procesa: Piotr Goldstein Pedagoška pomoć u vokalnoj tehnici: Izabela Goldstein Dizajn i izrada scenografije: Vladimir Ilić Foto modeli: Peđa Drobnjak, Andrej Samson, Ozren Lazić i Petar Buršić U procesu su korišćeni tekstovi Marca Camolettija, Sonje Madžar, Zijaha Sokolovića, Ivane Inđin, Branka V. Radičevića, Dušana Pržulja, Meše Selimovića, Bojana Krivokapića i intervjua sa Stanijom Simić, muzika Hrista, Kaliopi, Borisa Kovača i Lava Kovača, kao i foto dokumentacija Ogledala. Predstava je realizovana u produkciji Ogledala – Centra za inicijative u kulturi koje je 14. novembra obeležilo 18 godina postojanja scene za rad sa decom i mladima. Scenu su 14. novembra 1994. godine pokrenule Ivana Inđin i Branka Miličić kada su polaznici pozorišnih radionica odigrali interaktivnu, nekonvencionalnu predstavu za decu “Snovigrad” u Muzeju savremene umetnosti Vojvodine. Ova predstava se igra u različitim prostorima: školama, galerijama, mesnim zajednicama, kafeima, podrumima, ulici… Smallman = Concrete SunSmallman je bugarski alternative/ambient/metal bend koji sa sobom nosi snažne uticaje balkanskog folklora. Sviraju od 2001, a iza sebe imaju dva studijska albuma, “Smallman” iz 2006. i “Labyrinth of Present” iz 2010. godine. Njihov zvuk zasniva se na kombinaciji mističnih tonova bugarskih gajdi sa agresivnim, sporim i ‘teškim’ riffovima na gitari i basu. Uživaju veliku popularnost u svojoj zemlji ali i izvan nje, što su do sada potvrdili nastupima u raznim evropskim zemljama. Fanovima Toola ovaj bend će zasigurno privući pažnju. https://www.facebook.com/smallmanband Concrete Sun je novosadski southern/stoner/grunge bend osnovan 2007. Iza sebe imaju jedan studijski album, “Sky Is High” iz 2011. godine. Iako ih je teško svrstati u jedan žanr, njihov zvuk je najlakše opisati kao kombinaciju bluzerskih melodija, oštrih vokala i teških riffova. Trenutno snimaju drugi studijski album, a na ovom koncertu će predstaviti svoj novi materijal. Zajednička večera: veganski sendvičiZajednička večera u Otvorenoj kuhinji na dvorištu Omladinskog centra CK13. Na meniju veganski sendviči. Pročitajte više o Otvorenoj kuhinji.
Američki nezavisni film 1959-1991: Poverenje / Lenčina
20č Poverenje (Trust, 1990)
Režija: Hal Hartley Sinopsis: Smešten u belačko predgrađe Long Islanda, film se gradi na odnosu uzajamnog prepoznavanja i poverenja dvoje izopštenika, lokalne devojke Marije, dobronamerne ali nepromišljene tinejdžerke u drugom stanju i neobičnog starijeg mladića sporne prošlosti i suicidnih zamisli. Film obeležava apsurdni humor, kruta antigluma, prividno naivno naglašavanje melodramskih elemenata i stereotipova tzv. sapunica, trilera i ljubavnih filmova. Američki reditelj, odrastao na Long Islandu, studirao na Massachusetts College of Art i State University of New York. Nakon uspešnih kratkih filmova, za 11 dana i s vlastitih 10 hiljada dolara snima “Neverovatnu istinu” (1989). Ugled stečen ovim filmom potvrđuje i sledećim filmom “Poverenje” (1990). Iako mu 1990-ih popularnost opada, uspeh postiže antikriminalističkim filmom “Amater” (1995) i filmom “Henry Fool” (1997, nagrada za scenario u Kanu), u kom tematizuje fenomen umetničkog talenta. Izrazit postmodernist, pod uticajem autorskih svetova Godarda, Jarmuscha i Kaurismäkija, uz postmodernističke odrednice poput ironije, prefabularnosti, mešanja žanrova i apsurdnog humora, Hartley iskazuje i osobeni lirski humanizam koji ga je učinio jednim od najzanimljvijih i najpopularnijih američkih nezavisnih autora. Tokom cele karijere bavi se i kratkim filmom. Ostali značajniji filmovi: “Jednostavni ljudi” (1992), Flert (1995), Knjiga života (2000), To ne postoji (2001). 22č Lenčina (Slacker, 1991)Režija: Richard Linklater Sinopsis: Linklaterov prvenac, snimljen za 23.000 dolara, strukture ukorenjene u tradiciji evropskog modernističkog filma, s Buñuelovim filmom ‘Fantom slobode’ kao glavnim izvorom nadahnuća. Film prati jedan dan u životu nekolicine mladih, apatičnih i neambicioznih ljudi u univerzitetskom kampu u Austinu, Texas. Većina likova u filmu bori se sa osećajem društvene i političke marginalizacije, otvarajući, u razgovorima koji vode, teme i probleme društvenih klasa, nezaposlenosti, terorizma, državne kontrole medija… Rođen je 1960. godine u Hjustonu, Teksas. Samouki scenarista i režiser bio je među prvim i najuspešnijim talentima za vreme renesanse američkog nezavisnog filma tokom devedesetih. Prekinuo je karijeru predavača da bi otišao da radi na naftnoj bušotini u Meksičkom zalivu. Zatim se preselio u Ostin, gde počinje da radi na svom debitantskom filmu “It’s Impossible to Learn to Plow by Reading Books” (1988). Tri godine kasnije snima film “Slacker” (1991) koji je dobio priznanja na Sandens filmskom festivalu. Filmografija: A Scanner Darkly (2006), Bad News Bears (2005), Before Sunset (2004), The School of Rock (2003), Tape (2001), Waking Life (2001), The Newton Boys (1998), Before Sunrise (1995), Dazed and Confused (1993). Američki nezavisni film 1959-1991: Ona to mora imati / Kineskinja
20č Ona to mora imati (She’s Gotta Have It, 1986)
Režija: Spike Lee Sinopsis: Nola je šarmantna i samouverena mlada žena sa Bruklina, istovremeno u vezi sa tri mladića – strastvenim i romantičnim Jamiejem, narcisoidnim modelom Greerom i komičnim i hiperaktivnim Marsom. Nola se, međutim ne želi vezati za bilo kojeg od ova tri mladića i neguje svoju ličnu slobodu. Kako se njihovi odnosi sa Nolom razvijaju, svaki muškarac je želi za sebe. (1957) Američki reditelj, scenarista, producent i glumac, središnja figura afroameričke (nezavisne) filmske scene, sklon rasnoj i društvenoj problematici, ističe se povezivanjem visokih estetskih stremljenja i beskompromisne angažovanosti. Odrastao u Bruklinu, diplomirao je filmsku režiju na filmskoj školi njujorškog univerziteta. Afirmisao se već kao student srednjometražnim filmom “Joeova brijačnica u Bed-Stuyu: Mi režemo glave” (1980), prvi studentski rad koji je prikazan u okviru ciklusa “New Directors, New Films” u Lincoln centru. Dugometražni prvenac mu je niskobudžetni nezavisni film “Ona to mora imati” (1986). Sledi “Školska omamljenost” (1988), neobičan spoj politčkog filma i melodrame, s elementima mjuzikla, a status jednog od najintrigantijih savremenih američkih reditelja stiče energičnom studijom rasnih odnosa “Učini pravu stvar”. Slede filmovi “Još bolji bluz”(1990), sofisticirana priča o džez muzičaru, “Groznica džungle” (1991), o međurasnoj ljubavi čije tematizovanje povezuje sa društvenom i polnom/rodnom problematikom, “Malcolm X” (1992), biografija afroameričkog političara, autobiografski intonirana drama “Crooklyn” (1994), urbana kriminalistička drama o narkomaniji “Sitni dileri” (1995), poetska studija erotski emancipovane žene “Devojka broj 6″ (1996), analiza odnosa serijskog ubice i okoline “Semovo leto” (1999), “Pobednik” (1998), o negativnostima američkog sporta i polititičkom nemoralu, “Prevaren” (2000), kritička satira o crncima u pretežno belačkoj popularnoj kulturi, “Ona me mrzi” (2005), “Insajder” (2006), “Miracle at St. Anna” (2008), Jedan je od autora omnibusa “All The Invisible Children” (2005), prikazanog na prošlogodišnjem Venecijanskom festivalu, koji govori o položaju dece u različitim delovima sveta. 22č Kineskinja (China Girl, 1987)Režija: Abel Ferrara Sinopsis: Kada se na italijanskoj strani Canal Street na Manhattanu otori kineski restoran, ulične bande Kineske četvrti i Male Italije ulaze u sukob. U središtu tih napetosti i nasilja, postavljen je odnos između Tonyja i Tye, kao moderna interpretacija priče o Romeu i Juliji. Abel Ferrara 1952 Jedan od najznačajnijih savremenih američkih reditelja. Odrastao u italijanskoj radničkoj porodici u Bronksu, još kao tinejdžer snima niz radova na osammilimetarskoj traci koji su danas deo kolekcije “Kratki filmovi Ejbela Ferare” a zatim i pornografski film “Devet života vlažne mačkice” (1976). Film “Driller Killer” iz 1979. godine, prvi je u nizu nezavisnih niskobudžetnih ostvarenja u kojima eksploatiše seks i nasilje. Tokom devedesetih ugled stiče filmovima “Kralj Njujorka” (1990), “Zli poručnik” (1992), “Sahrana” (1996) i “Pomračenje” (1997) u kojima u kriminalni milje smešta etička pitanja, na prvom mestu pitanje krivice, oproštaja i iskupljenja, kreirajući pri tom autentičan ugođaj prožet egzistencijalnim beznađem, a povremeno i metafizičkim sugestijama. Poklonik Godara, po sklonosti glumačkim improvizacijama blizak Kasavetesu, nazivan “hroničarem Njujorka”, moralist i erotofil, zainteresovan je za mračnu stranu ljudske prirode i egzistencije. Ostali važniji filmovi:Grad straha (1983), Mačkolovac (1988), Kradljivci tela, Opasna igra (oba 1993), Zavisnost (1995), New Rose Hotel (1998), “Mary” (2005), “Go Go Tales” (2007), “Chelsea on the Rocks” (2008), “4:44 – Poslednji dan na Zemlji” (2011). Američki nezavisni film 1959-1991: Čudnije od raja / Mala Noche
20č Čudnije od raja (Stranger Than Paradise, 1984)
Režija: Jim Jarmusch Sinopsis: Vili (John Lurie) je društveni marginalac, autsajder, njujorški sitni kockar, čija dalja rođaka Eva (Eszter Bailint) dolazi u Ameriku iz Mađarske i želi da ostane kod njega desetak dana. Vili nije oduševljen ovom posetom, ali ipak reši da je upozna sa svim blagodetima i porocima američkog načina života, kojima je Eva oduševljena. Ona se zaljubljuje u Vilijevog najboljeg prijatelja Edija (Richard Edson) a kada konačno ode za Ohajo, Vili i Edi odlaze da je posete. Film koji je Jarmusch započeo kao mali projekat pod nazivom “Novi svet” koji mu je omogućio Wim Wanders tako što mu je dao zalihe neiskorišćene filmske trake, postao je jedan od najznačajnih ostvarenja američkog nezavisnog filma 80-ih. Nagrađen je Zlatnom kamerom u Kanu 1984. godine i na brojnim drugim filmskim festivalima, uključujući Sandens i Međunarodni filmski festival u Lokarnu. Film je oličenje minimalizma i trijumf niskobudžetne stilizacije. Snimljen dugim statičnim kadrovima, pun otkačenog šarma, suptilnog humora i majstorskog korišćenja klišea, uklapa se i u finansijske okolnosti i ograničenja pod kojim je Jarmusch radio. Jarmusch ga je opisao kao “neorealističku crnu komediju u stilu imaginarnog istočnoevropskog reditelja”. Džim Džarmuš (1953, Akron, Ohajo) Smatra se jednim od najvažnijih američkih reditelja i ključnom figurom američkog nezavisnog filma, a zbog vidljivih uticaja evropskih, naročito modernističkih autora, poput M. Antonionija i F. Fellinija, i »najevropskijim« američkim rediteljem. Sedam njegovih filmova nominovano je za Zlatnu palmu u Kanu (osvojio je veliku nagradu žirija za “Slomljeno cveće” i nagradu za najbolji kratkometražni film “Kafa i cigarete”.) Džarmušov novi film “Only Lovers Left Alive” ušao je u zvaničan takmičarski program 66. Kanskog festivala. Studirao je američku i englesku književnost na Univerzitetu Kolumbija, ali je nekoliko meseci pre diplomiranja otišao na godinu dana u Pariz i u Francuskoj kinoteci (Cinematheque Francaise) otkrio svet filma. Po povratku u SAD, upisao se na prestižni filmski odsek njujorškog univerziteta, gde je izvesno vreme radio u nastavi kao asistent reditelja Nikolasa Reja. 1980. godine radio je kao asistent režije prilkom snimanja filma „Munja nad vodom“ (Nicholasa Raya i Wima Wendersa). Prvi film „Konstantno gluvarenje“ (Permanent Vacation) snimio je 1982. godine. Iste godine napravio je i kratki film „Novi svet“ koji će dve godine kasnije proširiti u svoj prvi veliki dugometražni film „Čudnije od raja“. Ova minimalistička drama sa elementima road moviea začela je Jarmuschovu slavu i kultni status. Nakon filmova „Pod udarom zakona“ (Down by Law, 1986) i „Kafa i cigarete“, 1989. godine snima film “Tajanstveni voz” (Mystery Train), 1991. godine “Noć na zemlji”(Night on Earth), jedan od najinventivnije ostvarenih omnibusa uopšte, a 1995. „Mrtav čovek hoda“(Dead Man). Džarmušova saradnja s Nilom Jangom, koji je napisao muziku za ovaj film rezultovala je ostvarenjem “Godina konja” (1997), dokumentarnim filmom o Jangu i njegovoj grupi Crasy Horse. Dve godine kasnije snimio film “Put samuraja”. Za film“Slomljeno cveće”dobio je Gran pri u Kanu 2005. godine. 22č Mala Noche (Bad Night, 1986)Režija: Gus Van Sant Sinopsis: Niskobudžetno debitantsko ostvarenje nezavisnog filmskog reditelja Gus Van Santa zasnovano je na autobiografskom romanu američkog pesnika Walta Curtisa o strasnoj ljubavi mladog trgovačkog radnika prema ilegalnom meksičkom imigrantu. Film je crno-bela meditacija o požudi, neuzvraćenoj ljubavi i opsesiji, eksploataciji, novcu i siromaštvu likova sa margine društva. Gus Van Sant (Louisville, 1952) Američki reditelj, scenarista i producent, jedan je od prvaka američkog nezavisnog filma 1980-ih i 1990-ih, delimično pripadnik i tzv. gej filma (gay cinema). Kao srednjoškolac je snimao kratkometražne filmove na formatu super 8 mm. Studirao je slikarstvo i diplomirao film na Rhode Island School of Design. Početkom 1980-ih režira reklame, a zatim ostvaruje zapažen, niskobudžetni dugometražni prvenac “Mala Noche”(1985). Likovima sa margine društva i nekonvencionalnim temama bavi se i u sledeća dva nezavisna ostvarenja, “Dragstor kauboj” (1989) i “Moj privatni Ajdaho”(1991). 1994. režira “Bluz kaubojki”, po istoimenom kultnom romanu T. Robbinsa, a mračna drama “Žena za koju se umire” (1995) prvi je rediteljev holivudski angažman. Na kraju se priklonio holivudskoj matrici ne kompromitujući pri tom autorski dignitet i u holivudskoj produkciji snimio filmove “Dobri Will Hunting” (1997) i “Pronaći Forrestera” (2000).. U međuvremenu je, 1998. godine, realizovao konceptualistički pokušaj “doslovnog kopiranja”, remake “Psiha” A. Hitchcocka. Filmom Gerry (2002) približava se nezavisnim ishodištima, a “Slon” (2003) osvaja Zlatnu palmu u Kanu. Američki nezavisni film 1959-1991: Poslednja bioskopska predstava
20č Poslednja bioskopska predstava (The Last Picture Show, 1971)
Režija: Peter Bogdanovich Sinopsis: Nostalgična drama o odrastanju u teksaškom gradiću ranih ’50-ih, uoči Korejskog rata i nestajanja dotadašnjeg načina života (zbog dolaska televizije gradić gubi bioskop). Reč je o gradu bez razloga za postojanje i bez razloga da ljudi u njemu žive. Jedina nada je u prestupu. Jedan od ključnih filmova “Novog Holivuda” sedamdesetih godina XX veka i ključni film u karijeri Petera Bogdanovicha, ekranizacija je istoimenog romana američkog pisca Larija MekMartija i posveta rediteljima “klasičnog Holivuda”, Džonu Fordu i Orsonu Velsu. Peter Bogdanovich (Kingston, 1939) Američki reditelj, scenarista, filmski kritičar i publicista, pasionirani gledalac filmova, jedan je od pionira i najvažnijih predstavnika “novog Holivuda”, uz Lukasa, Spilberga, Ćimina, Kopolu, Brajana de Palmu… Pripada generaciji filmskih reditelja koja se suprotstavila sistemu velikih studija, nasledivši moderno filmsko znanje od autora francuskog novog talasa. Međutim, poput Francoisa Truffauta, u filmovima Petera Bogdanovicha nema ničeg posebno liberalnog, niti evropskog. Naprotiv, Truffaut sa jednog i Bogdanovich sa drugog kontinenta, poznati su kao promoteri američke pripovedačke tradicije, kontrolisane u formi, raskošne u sadržini. Studirao je kod slavne Stele Adler (Stella Adler), da bi u šezdesetim godinama XX-og veka, postao poznat u njujorškim krugovima kao urednik filmskog programa Muzeja savremene umetnosti. Inspirisan od strane filmskih kritičara francuskog časopisa ’Cahiers du cinema’, kasnije vodećih reditelja ’novog talasa’, Trifoa, Šabrola, Romera, i sam odlučuje da se bavi istorijom filma, ali i da postane reditelj. Upoznaje Rodžera Kormana, maga produkcije niskobudžetnih filmova, koji će prvu priliku pružiti i Kopoli i Skorsezeu. Za svega nekoliko dana snima svoj prvenac ’Mete’ (Targets,1968) za koji je napisao scenario, producirao i montirao. Sledeći niskobudžetni film Voyage to the Planet of Prehistoric Women, potpisuje kao Derek Tomas (Derek Thomas). Već u to vreme zadobija veliko poštovanje i prijateljstvo velikana kao što su Orson Vels i Džon Ford, o kojem snima dokumentarni film ’Režija Džon Ford’ (Directed by John Ford, 1971). Nakon senzacionalnog uspeha ’Poslednje bioskopske predstave’, kritika ga naziva novim Velsom i vunderkindom. Svetska federacija filmskih arhiva FIAF, 2007. godine mu dodeljuje nagradu za životno delo, svrstavajući ga uz velikane kao što su Bergman ili Oliveira. Američki nezavisni film 1959-1991: Senke / Ko to kuca na moja vrata
20č Senke (Shadows, 1959)
Režija: John Cassavetes Sinopsis: Troje članova afroameričke porodice u Njujorku, pedesetih godina prošlog veka – za vreme beat generacije, Lelia i njena dva brata Ben i Hugh, suočavaju se s vlastitim identitetom kroz preispitivanje ljubavnih, društvenih, rasnih i profesionalnih odnosa koje uspostavljaju. Snimljen minimalnim budžetom i s neprofesionalnim glumcima, sa 16 mm kamerom “iz ruke” na ulicama Njujorka, film je utemeljio američku nezavisnu produkciju i novi filmski jezik. Smatra se prvim američkim nezavisnim filmom. Na filmskom festivalu u Veneciji osvojio je nagradu kritike, a 1993. godine United States National Film Registry proglasio ga je “kulturološko, istorijski i estetski značajnim filmom”. Džon Kasavetes (John Cassavetes) 1929 – 1989. Američki reditelj i glumac, vodeći predstavnik ”njujorške škole”, nezavisne produkcije koja se kritički intoniranim filmovima suprotstavljala holivudskim standardima. Smatra se jednim od pionira američkog nezavisnog filma. Diplomirao je 1950. godine na American Academy of Dramatic Arts, 1954. oženio se s G. Rowlands, glavnom glumicom u većini njegovih filmova, a 1956. s B. Laneom pokrenuo neformalnu glumačku radionicu. Polazeći od teze da je življeno iskustvo jednako artificijelno kao i dramska izvedba, glumcu daje potpunu slobodu individualnog tumačenja lika, bez grupnih rasprava i rediteljskih uputstava. Direktan rezultat takve poetike je njegov prvi film “Senke” koji je presudno uticao na razvoj američkog nezavisnog filma. Filmografija: ”Suviše kasni bluz” (Too Late Blues, 1961), “Lica” (Faces, 1968), “Muževi” (Husbands, 1970), “Minnie i Moscowitz” (1971), “Žena pod uticajem” (A Woman Under the Influence, 1974), “Ubistvo kineskog kladioničara” (The Killing of a Chinese Bookie, 1976), “Premijera” (Opening Night, 1977), “Gloria”, 1980, “Ljubavna strujanja” (Love Streams, 1984, Zlatni medved u Berlinu), “Big Trouble”, 1986. 22č Ko to kuca na moja vrata (Who’s That Knocking at My Door, 1968)Režija: Martin Scorsese Sinopsis: J.R. (Harvey Keitel) je tipičan Amerikanac odrastao u urbanoj sredini, u ugodnom porodičnom okruženju italijanskih doseljenika srednje klase. Nezaposlen, vreme provodi s prijateljima viseći po ulicama i klubovima njujorške četvrti ‘Mala Italija’. Upoznaje devojku (Zina Bethune) za koju misli da bi mogla biti njegova buduća žena. Vaspitan u katoličkom duhu, J.R. ne može da prihvati neke karakteristike modernog sveta u kom živi. Skorsezeov režiserski debi, snimljen u crno-beloj tehnici, kombinacijom 35 mm i 16 mm kamere i tokom nekoliko godina, prošao je kroz mnoge promene, dobijao nove smerove i različite nazive. Film je započeo 1965. godine kao studentski kratki film pod nazivom “Bring on the Dancing Girls”. 1967. naslov je promenjen u “I Call First”. Ova verzija filma imala je svoju svetsku premijeru na Međunarodnom filmskom festivalu u Čikagu u novembru iste godine. Konačno, 1968. godine, distribuiše se pod nazivom “Ko to kuca na moja vrata”, nazvan po pesmi koja zatvara film. Već u prvom Skorsezeovom filmu vidljivi su elementi po kojima će kasnije postati poznat – zamrznuti kadrovi, slowmotion, funkcionalna upotreba muzike, dinamična montaža, izrazita atmosferičnost filma i izvanredna fotografija i scenografija, kao i teme: identitet italijanskih Amerikanaca, katolički koncept krivice i iskupljenja, odnos prema idealu žene, mačizam i nasilje. Martin Scorsese (New York, 1942) Jedan od najznačajnijih i najuticajnijih američkih filmaša svog vremena. Filmofil od detinjstva, diplomirao je i magistrirao na filmskom odseku njujorškog univerziteta na kom je i predavao. Kratke filmove režira već 1960-ih, a dugometražni prvenac “Ko to kuca na moja vrata” 1968. godine, niskobudžetno delo profilisanih likova s autobiografskim elementima i sa Harveyem Keitelom u glavnoj ulozi, s kojim će sarađivati i kasnije. Inspiraciju je pronalazio u klasičnim holivudskim filmovima, francuskom novom talasu i underground pokretu šezdesetih. Pažnju privlači filmom “Zle ulice” (Mean Streets, 1973) a komercijalni uspeh postiže ‘ženskim filmom ceste’, “Alis više ne stanuje ovde” (Alice Doesen’t Live Here Anymore, 1974) u kom se kritički osvrće na dominantnu američku filmsku i kulturnu tradiciju. Filmom “Taksista” (Taxi Driver, 1976) sa Robertom De Nirom u glavnoj ulozi, ( Zlatna palma u Kanu) potvrđuje status jednog od najvažnijih američkih reditelja. Slede filmovi “Njujork, Njujork” (1977), “Razjareni bik” (Raging Bull, 1980), “Idiotska noć” (After Hours,1985) sa kojim osvaja nagradu za režiju u Kanu. Novi umetnički vrhunac doseže devedesetih, filmovima “Dobri momci” (Goodfellas, 1990, Srebrni lav za režiju), Rt straha (Cape Fear, 1991), Doba nevinosti (The Age of Innocence, 1993), Casino (1995)… Sjedinjuje različite filmske tradicije, od klasičnog fabularnog stila američkog žanrovskog filma do evropskog modernizma 1960-ih i 1970-ih. Jedan je od najvrsnijih »reditelja glumaca« (H. Keitel, R. De Niro, Joe Pesci, Daniel Day-Lewis), dok mu po izrazitom moralizmu među savremenim američkim rediteljima konkurišu tek A. Ferrara, J. Sayles i S. Lee. Spoj modernizma i dokumentarizma s naturalističkim insistiranjem na identifikaciji mesta, vremena i radnje, čine ga netipičnim američkim autorom. Povremeno igra sporedne uloge, npr. “Oko ponoći” (B. Tavernier, 1986), “Snovi” (A. Kurosawa, 1990). Ostali važniji filmovi: Boxcar Bertha (1972), Italoamerikanac (1974, dok.), Poslednji valcer (1978, dugometr. dok.), Kralj komedije (1983), Boja novca (1986), Poslednje Hristovo iskušenje (1988), Kundun (1997), Između života i smrti (1999), Bande New Yorka (2002), Avijatičar (2004), The Departed (2006, Oskar za najbolji film). Zajednička večera: veganski pasuljZajednička večera u Otvorenoj kuhinji na dvorištu Omladinskog centra CK13. Na meniju veganski pasulj i kupus salata. Pročitajte više o Otvorenoj kuhinji. Ciklus filmova: Američki nezavisni film 1959 – 1991ART BIOSKOP CK13 Ciklus filmova “Američki nezavisni film 1959 – 1991“ Letnja scena Omladinskog centra CK13 26 – 30. maj Ulaz je besplatan. ………………………………………………………………………………….. Dvanaesti po redu Art bioskop CK13 u svom majskom, petodnevnom izdanju predstavlja vredna ostvarenja i intrigantne autore američkog nezavisnog filma, od Kasavetesa, Skorsezea i Bogdanoviča, preko Džarmuša, Spajk Lija, Ferare i Gas Van Senta, završavajući filmovima iz perioda renesanse američkog nezavisnog filma tokom devedesetih, Hartlijevim filmom “Poverenje” i Linklejterovim “Lenčinom”. Ciklus predstavlja jedan mogući izbor filmova nezavisnih američkih filmskih stvaralaca, od kojih većina potiče iz društvenih manjina i koji, stvarajući izvan matrice holivudske kinematografije, u isto vreme otelovljuju stvarnost i romansu Amerike, i njihovu moć kroz propitivanje tzv. rubnih fenomena i sudbina. Ove filmove ćemo gledati kao važne delove kulturnog fenomena zvanog američki nezavisni film, na letnjoj sceni Omladinskog centra, od 26. do 30. maja. ………………………………………………………………………………….. Nedelja, 26. maj20č Senke (Shadows, 1959) Režija: John Cassavetes Sinopsis: Troje članova afroameričke porodice u Njujorku, pedesetih godina prošlog veka – za vreme beat generacije, Lelia i njena dva brata Ben i Hugh, suočavaju se s vlastitim identitetom kroz preispitivanje ljubavnih, društvenih, rasnih i profesionalnih odnosa koje uspostavljaju. 22č Ko to kuca na moja vrata (Who’s That Knocking at My Door, 1968) Režija: Martin Scorsese Sinopsis: J.R. (Harvey Keitel) je tipičan Amerikanac odrastao u urbanoj sredini, u ugodnom porodičnom okruženju italijanskih doseljenika srednje klase. Nezaposlen, vreme provodi s prijateljima viseći po ulicama i klubovima njujorške četvrti ‘Mala Italija’. Upoznaje devojku (Zina Bethune) za koju misli da bi mogla biti njegova buduća žena. Vaspitan u katoličkom duhu, J.R. ne može da prihvati neke karakteristike modernog sveta u kom živi. ……………………………………………………………………… Ponedeljak, 27. maj20č Poslednja bioskopska predstava (The Last Picture Show, 1971) Režija: Peter Bogdanovich Sinopsis: Nostalgična drama o odrastanju u teksaškom gradiću ranih ’50-ih, uoči Korejskog rata i nestajanja dotadašnjeg načina života (zbog dolaska televizije gradić gubi bioskop). Reč je o gradu bez razloga za postojanje i bez razloga da ljudi u njemu žive. Jedina nada je u prestupu. ………………………………………………………………………. Utorak, 28. maj20č Čudnije od raja (Stranger Than Paradise, 1984) Režija: Jim Jarmusch Sinopsis: Vili (John Lurie) je društveni marginalac, autsajder, njujorški sitni kockar, čija dalja rođaka Eva (Eszter Bailint) dolazi u Ameriku iz Mađarske i želi da ostane kod njega desetak dana. Vili nije oduševljen ovom posetom, ali ipak reši da je upozna sa svim blagodetima i porocima američkog načina života, kojima je Eva oduševljena. Ona se zaljubljuje u Vilijevog najboljeg prijatelja Edija (Richard Edson) a kada konačno ode za Ohajo, Vili i Edi odlaze da je posete. 22č Mala Noche (Bad Night, 1986) Režija: Gus Van Sant Sinopsis: Niskobudžetno debitantsko ostvarenje nezavisnog filmskog reditelja Gus Van Santa zasnovano je na autobiografskom romanu američkog pesnika Walta Curtisa o strasnoj ljubavi mladog trgovačkog radnika prema ilegalnom meksičkom imigrantu. Film je crno-bela meditacija o požudi, neuzvraćenoj ljubavi i opsesiji, eksploataciji, novcu i siromaštvu likova sa margine društva. ………………………………………………………………………… Sreda, 29. maj20č Ona to mora imati (She’s Gotta Have It, 1986) Režija: Spike Lee Sinopsis: Nola je šarmantna i samouverena mlada žena sa Bruklina, istovremeno u vezi sa tri mladića – strastvenim i romantičnim Jamiejem, narcisoidnim modelom Greerom i komičnim i hiperaktivnim Marsom. Nola se, međutim ne želi vezati za bilo kojeg od ova tri mladića i neguje svoju ličnu slobodu. Kako se njihovi odnosi sa Nolom razvijaju, svaki muškarac je želi za sebe. 22č Kineskinja (China Girl, 1987) Režija: Abel Ferrara Sinopsis: Kada se na italijanskoj strani Canal Street na Manhattanu otori kineski restoran, ulične bande Kineske četvrti i Male Italije ulaze u sukob. U središtu tih napetosti i nasilja, postavljen je odnos između Tonyja i Tye, kao moderna interpretacija priče o Romeu i Juliji. …………………………………………………………………………. Četvrtak, 30. maj20č Poverenje (Trust, 1990) Režija: Hal Hartley Sinopsis: Smešten u belačko predgrađe Long Islanda, film se gradi na odnosu uzajamnog prepoznavanja i poverenja dvoje izopštenika, lokalne devojke Marije, dobronamerne ali nepromišljene tinejdžerke u drugom stanju i neobičnog starijeg mladića sporne prošlosti i suicidnih zamisli. Film obeležava apsurdni humor, kruta antigluma, prividno naivno naglašavanje melodramskih elemenata i stereotipova tzv. sapunica, trilera i ljubavnih filmova. 22č Lenčina (Slacker, 1991) Režija: Richard Linklater Sinopsis: Linklaterov prvenac, snimljen za 23.000 dolara, strukture ukorenjene u tradiciji evropskog modernističkog filma, s Buñuelovim filmom ‘Fantom slobode’ kao glavnim izvorom nadahnuća. Film prati jedan dan u životu nekolicine mladih, apatičnih i neambicioznih ljudi u univerzitetskom kampu u Austinu, Texas. Većina likova u filmu bori se sa osećajem društvene i političke marginalizacije, otvarajući, u razgovorima koji vode, teme i probleme društvenih klasa, nezaposlenosti, terorizma, državne kontrole medija… Održana tribina „Nove mogućnosti u dokumentarnoj fotografiji“U Omladinskom centru CK13 je 9. maja održana prva tribina u okviru projekta “Focusing Democracy“ sa temom „Nove mogućnosti u dokumentarnoj fotografiji“. Govornici tribine bili su Matt Lutton, fotograf iz Sijetla koji od 2009. godine živi i radi u regionu, Marko Risović višestruki dobitnik nagrada Serbia Press Photo i Nemanja Pančić koji se upravo vratio sa dodele jednog od najprestižnijih priznanja u novinskoj fotografiji World Press Photo. Tribina je bila posvećena novim, za fotografe sa ovog prostora, još neotkrivenim mogućnostima u radu na dugoročnim, dokumentarnim projektima. Pričalo se i o “čudnoj” uređivačkoj politici u domaćem izdavaštvu. Tako nas je sve iznanadila informacija da fotografija Nemanje Pančića, koja je ove godine pobedila na WPP takmičenju u kategoriji observed portraits, nije čak ni objavljena u njegovoj matičnoj kući. Zapravo, većina nagrađenih, koje su napravila dva autora, Marko i Nemanja, inače članovi fotografskog kolektiva “Kamerades” imaju istu sudbinu. Prema njihovim rečima, problem sa objavljivanjem fotografija je jedan od razloga zbog kojeg su se udružili i stvorili sopstveni sajt kao platformu za objavljivanje ličnih projekata. Matt Lutton je podelio svoje dugogodišnje iskustvo u apliciranju za grantove i stipendije koje nude mnoge fondacije. Po njegovim rečima, to je jedan od odličnih načina da se realizuje dugoročni dokumentarni projekat. Pisanje projekta o temi kojoj želiš da se posvetiš, pomaže ti da koncipiraš svoje ideje, da ih sagledaš u širem kontekstu, a kada je već napisan, šteta je da ga ne pošalješ fondacijama koje su zainteresovane za takve teme. “Projekat koji sam radio “Only Unity” podržao je Burn Magazin a projekat “Everybody Knows This is Nowhere” , koji se bavi romskim naseljem ispod Gazele pre i posle iseljenja, podržala je fondacija Anthropographia “, rekao je Matt i dodao da je to resurs koji fotografi sa ovih prostora mogu lako da iskoriste. Da su teme o kojima smo pričali zainteresovale mnoge prisutne govori i činjenica da su mnogi gosti i učesnici dugo nakon završetka tribine ostali u bašti Omladinskog centra, pričajući o fotografiji i mogućim projektima. Snimak tribine možete pogledati ovde. A Drum Surreal – omaž John Coltraneu i Tony Williamsu”A Drum Surreal” je vizija boja, prirode i univerzuma uz njihove energije, koja teži da svoj izražaj održi budnim pomoću inspiracije koju nalazi u njima samima, potom u muzici i životu Džona Koltrejna, Elvina Džounsa i plemenu Dogon iz Zapadne Afrike. Nastup 16. maja u CK13, predstavljaće omaž Džonu Koltrejnu i njegovom ”A Love Supreme”-u i Toniju Vilijamsu i njegovom prvom albumu ”Spring”. Aleksandar Škorić – bubnjevi Aktivistički bioskop: Muzika za (kritičnu) masu20h Superstonic Sound: The Rebel Dread / Superstonični zvuk: Buntovnik sa dredovima Dokumentarni film o Donu Letsu, poznatom dokumentaristi, horničaru kamerom i njegovom uticaju. On je DJ koji pušta sve od regea, daba do panka, njegova zavidna kolekcija ploča je poput arhive istorije britanske savremene muzike. autori: Rafael Eričsen i Edvard Dalal trajanje 47 min godina produkcije 2009. Nakon ovog filma, moći ćete da pratite i film: 21h Pank Rock Movie/Pank rok film, film samouke legende britanskog dokumetarnog filma Dona Letsa koji je nastao u povoju prvog talasa pank muzike u Londonu. Rege DJ Don Lets je bio stalni gost lokalnih rege, ska i pank koncerata, prijatelj sa mnogim bendovima, pre svega zbog svoje orgomne kolekcije ploča sa Jamajke. Od 1970-ih, Don Lets se bavi dokumentarnim filmom i svojom super 8 kamerom beleži mnoge događaje i tako postaje nezvanični hroničar Londona, ali i cele pank subkulture. trajanje: 85 min godina produkacije 1978. autor: Don Lets Aktivistički bioskop: Muzika za (kritičnu) masu20h Press/Pause/Play Pritisni pauzu/plej Digitalna revolucija poslednjih decenija oslobodila je kreativnost i talenat mnogih muzičara na do tada neviđen način. Danas svako može da snimi muziku, svako može da snimi film. Da li je demokratičnost umetnosti 20. i 21. veka dovela do učenja, razmenjivanja, razvoja etike “uradi sam” ili je proizvela mnoštvo materijala lošeg kvaliteta? trajanje: 84 min godina produkacije: 2012. 21.30h Protest music and the modern age/ Protestna muzika za moderno doba Njihove pesme i stihovi su uticali na mnoge društvene promene, kao što su i društvene promene i revolucija uticali na umetnika da napišu ove protestne pesme. Da li je muzika proteklih 20 godina izgubila na svom potencijalu da bude okidač i nosliac promena? Da li još uvek postoji protestna muzika? Postojalo je vremena kada je protestna muzika bila na top listama. Klasične sindikalne protestne pesme sa početka 20. veka, pesme Boba Dilana, Rage Against the Machine, pank, grandž muzika doneli su novu dimenziju poruke koju muzika može da prenese. Danas se čini da u protestnoj muzici nema takve poruke. Protestna muzika nije u potpunosti umrla. Gde se sluša i odakle danas dolazi? Trajanje: 25 min godina produkacije 2012. + John Peel Sessions Nakon filma slušaćete muziku pank, postpank, rok i rege bendova koji snimili žive albume za legendarnu emisiju kod DJ-a Džona Pila. Džon Pil je bio ne samo diskdžokej na BBC Radio 1, nego je bio i voditelj koji je lično birao i uticao na alternativnu i andergraund scenu Britanije i Amerike svojim muzičkim izborima u emisiji. Bio je i novinar, muzički producent, a najviše je zapamćen kao autor najdugovečnije britanske emisije i živim nastupima bendova koje je pozivao u emisiju. Nastupi bendova su snimani i kasnije izdavani pod nazivom Peel Sessions. Kada umetnik izda Peel Session, ostavio je trag u andergrand i alternativnoj muzici 20. veka. Džon Pil je vodio svoju emisiju od 1967. do svoje smrti 2004. godine, prvi se usudio da pušta singlice bendova koji su svirali psihodelični rok, prog rok, kasnije rege, pank i post pank muziku. Njegov uticaj i danas je nemerljiv. U njegovu čast u Britaniji je osnovan centar za muziku Džona Pila. http://johnpeelcentreforcreativearts.co.uk/ Nakon njegove smrti pronađena je drvena kutija sa 142 singla koji više govore o njegovom životu, nego o ličnoj muzičkoj top listi. Ova kutija je i tema dokumentarca “John Peel’s Record Box” o životu Džona Pila i muzici koju je slušao. Improstor # 45 — Hannes Lingens & Paul RotBerlin Impro u NS U okviru serijala koncerata Improstor, predstavljamo vam deo uzbudljive Berlinske impro scene – duo Hannes Lingens & Paul Roth! Hannes Lingens Hannes Lingens je muzičar i kompozitor u oblasti savremene i eksperimentalne muzike. Studirao je bubnjeve kod Michael Griener i Günter Baby u Drezdenu i harmoniku kod Henning Schober u Hamburgu. Kao muzičar improvizator nastupao je na brojnim internacionalnim festivalima i mestima Evrope, Japana, Rusije, i SAD. U dosadašnjoj karijeri sarađivao je sa velikim brojem značajnih muzičara i kompozitora, kao što su Pierre Borel, Derek Shirley, Johnny Chang, Hannes Buder, Tetuzi Akiyama, Lucio Capece, Christof Kurzmann, Olaf Rupp, Matthias Schubert, Peter Ablinger, Antoine Beuger, Philip Corner, Sven-Åke Johansson, Christian Kesten. Trenutno živi i radi u Berlinu kao muzičar i član kolektiva Umlaut Berlin koji organizuje brojne događaje i festival savremene i eksperimentalne muzike. Paul Roth Alto-saksofonista, klarinetista, improvizator, kompozitor i sound-artist, će se novosadskoj publici predstaviti autentičnim zvukom koji spaja uticaje jazza, eksperimentalne i improvizovane muzike, minimalizma, noise-a, bebop-a, njuorleans jazz-a. Muzičar, rođen u Buffalo, NY, diplomirao je na studijima Jazz-a na Univerzitetu u Majamiju, takođe ima dve master diplome iz oblasti muzikologije i saksofona sa Univerziteta u Nevadi. Njegov rad je prepoznat od strane brojnih relevantnih institucija kao što su Downbeat magazin Carnegie Hall-a, Američko udruženje Kompozitora itd. Kao i Lingens, trenutno živi i radi u Berlinu.
Benefit svirka za binsku opremu CK13 Gernika + UvertiraGERNIKA Gernika se okupila i svira od novembra 2007. u Novom Sadu. Nakon nekoliko promena u postavi, bend se organizovao kao četvorka i tako funkcioniše od aprila 2010. Nastupali su kako po demo festivalima (URM, ŠLF, GBOB, Come out and play@ck13…), tako i na drugim lokalnim muzičkim manifestacijama (FEP u Bačkoj Palanci, Hit Bg202, Sviraj malo svoje #2, Devojka koja voli život, itd). Njihov stil opisuju kao ”slobodan prelaz između tehnometala i ostrva”, šire poznat kao alternativni rok. Uvertira Uvertira je skupina pokušaja Filipa, Petra, Luke i Igora da stvore nešto što ne mari za granice i ostale nebitne razlike koje čine razdaljinu između ljudi. Pravimo (ili pokušavamo da pravimo) muziku koja nije ograničena na žanr ili stil, već koja kao jedine trajne osobine ima strast i ljubav prema stvaranju kao takvom.
Bend je nastao 2007. godine u Novom Sadu. Muzika se najbolje karakteriše kao rok, ali prisutni su uticaji mnogih bendova i stilova. Nastupali su kao predgrupa bendu Status Quo (2008, Novi Sad); na takmičenju Demo Masters 7 stigli su do finala u Beogradu (pesma 3 miliona objavljena na CD kompilaciji); svirali na finalu GBOB-a (SKC, Beograd); na takmičenju Live Shot (2010, Novi Sad) stigli su do finala i snimili spot u produkciji Kanala 9; osvojili su prvo mesto na On The Road takmičenju (2011, Beograd); prvo mesto na multimedijalnoj manifestaciji Mladi talenti, tražimo vas (2011, Novi Sad); Drugo mesto na CMOK festivalu (2011, Crvenka); Delili su binu sa: Status Quo, Negativ, Lude Krawe, S.A.R.S., Sky Wings, Gernika, itd. Tribina o dokumentarnoj fotografijiTribina se održava u okviru projekta Focusing Democracy koji se bavi popularizacijom dokumentarne i društveno angažovane fotografije. Tema tribine su grantovi u dokumentarnoj fotografiji, vid alternativnog finansiranja sopstvenih projekata. Učesnici tribune su: Matt Lutton, Marko Risović i Nemanja Pančić. Matt Lutton je fotograf iz Amerike koji trentno živi i radi u Beogradu. Dobitnik je mnogih stipendija, grantova i nagrada uključujući i stipendiju časopisa Burn za 2012. godinu. Njegove fotografije objavljene su u mnogim svetskim izdanjima kao što su New York Times i The Fader. Marko Risović: Majstor narativne fotografije. Radio je za mnoge medijiske kuće, ali od nedavno radi na duguročnim projektima fokusirajući se na društvena pitanja. Jedan je od polaznika World Press Photo Master Class u okviru projekta See New Perspectives, Balkans. Dobitnik je mnogih priznanja na Press Photo Serbia od 2010. do 2012. godine. Saradnik je časopisa National Geography Serbia. Trenutno radi u okviru zajednice fotografa Kamerades sa još pet dokumentarnih fotografa. Nemanja Pančić: Dobitnik nagrade World Press Photo 2012 category Observed Portraits. Polaznik je World Press Photo Master Class u okviru projekta See New Perspectives, Balkans, a odmah nakon toga odabran je za prestižni JOOP SWART MASTERCLASS. Dobitnik je i mnogih drugih nagrada kako za pojedinačne fotografije, tako i za dokumentarne projekte. Nagrada Status magazine 2013, Serbia Press Photo 2010 i 2011 i godišnja nagrada “Laza Kostić”. Trenutno radi u okviru zajednice fotografa Kamerades. Presing + TiGrupa Presing je nastala krajem 1990. godine. Sastav je od 1990. godine do danas preživeo mnoge personalne promene i nekoliko višegodišnjih pauza u radu, ali nikada nije zvanično prestao da postoji. Osnivači, predvodnici i jedini originalni članovi sastava kroz sve njegove postave su beogradski umetnik Zoran Radović Kiza i gitarista Vladimir Marković Kraka. Grupa Presing je tokom godina imala velikih poteškoća sa diskografskim kućama i Radovićevim zdravstvenim stanjem, što im je kočilo karijeru. Zajedno sa sastavima Kanda, Kodža i Nebojša, Klajberi, Kazna za uši, Darkvud Dab i Euforija, Presing je definisao “NeoBeo” zvuk – autohtoni alternativni gitarski stil u rok muzici nastao u Beogradu početkom 90-tih. Radovićevi tekstovi visokih poetskih kvaliteta, pevani u rep maniru, savršeno su se uklopili sa Markovićevim snažnim, harmoničnim i donekle disonantnim gitarskim deonicama, stvarajući autentični beogradski post-rok zvuk. Članovi Presinga bave se i drugim umetničkim formama – književnošću (Radović je objavio zbirku poezije “Ključ i lav”, a Marković, pod pseudonimom Vladimir Krakov, roman “Kralj komaraca”) i likovnom umetnošću (Radović je slikar, a Grubačić akademski vajar). Članovi Presinga imaju i brojne sporedne muzičke projekte (Tron, Stereo Ikar, Tornado ptice, Ki.mono, i druge). Do sada su izdali albume: “Presing” (Slušaj Najglasnije!, 1992) “600 Nebo” (Skver, 2002) “Zanos bez snova” (Ammonite Records, 2006) U CK13 će promovisati kompilacijski album “Skrivena planeta” a izdanje se očekuje krajem maja. Grupa Ti je psihodelični elektro pop duo iz Beograda koji čine Ilija Duni i Trajče Nikolovski. Obojica rodom iz Makedonije, upoznali su se u Beogradu, u zgradi BIGZ-a, i u leto 2012. osnivaju grupu Ti. Probe imaju u dnevnoj sobi Ilijinog stana, gde Trajče svira elektronski bubanj, Ilija gitaru i bas sintisajzer, dok obojica pevaju. Ilija je prethodno svirao u grupama Petrol i Meatmarket, a Trajče u bendu White Noise in a White Room i Čistilište. Muzika grupe Ti je puna pamtljivih i često sanjivih melodija Dunijeve gitare, punih i prijatnih bas deonica na sintu, sjajnog dvoglasa i jednostavnih hipnotičkih tekstova i Trajčetovih ritmova koji obuzimaju i stvaraju prijatnu atmosferu lenjeg kišnog popodneva provedenog sa suve strane prozora ili kasnog buđenja u danu bez mnogo obaveza. Content
|
tekstovi/prevodi- Nasilje, eksploatacija i samo-organizovanje u radu u kulturi Događaji/VestiPretraga (enter free)nove knjige u/new books in kuda.orgOmladinski centar CK13Prijavljivanje korisnikaKategorijeSindikacija Desna traka sa strane |
